Cuatro pasi

Cuando che se taca łe łuxe del Margnan
vo farme cuatro pasi,
l’àcua ła careça i sasi,
su l’altra riva, l’Angaran.
Che onor!
Camino su łe pèche
de na stòria regałà,
i pòsti che se ga catà
Véscovo, Doxe e Inperador.
Łe cascade łe sona da łontan
dando el paso al pustèrno,
me gusto ła paxe
al cao de ła vałe
a łe me spałe,
łe caxe.
Łe rame seche
łe dixe che xe invèrno
ma łe foje łe ciama primavera:
tiro el fià,
me torna el fià
e ve digo «bona sera!»

careça (pronuncia variabile: caresa, caretsa, caretha) it. accarezza; pèche it. impronte; Vèscovo, Doxe e Inperador nel 998 d.C. l’incontro fra gli inviati delle tre autorità; pustèrno it. luogo non battuto dal sole (il bosco verso nord); cao it. capo, estremità (imboccatura della valle)

Sera ciara

Sera ciara, sere łonghe
vedo i munti da lontan
zo fra el Grapa e l’Altopian
pian ła Brenta ła fa onde

Sera ciara, note curte
conpagnae da łunghi di
anca i griji note curte
senpre i canta: cri cri cri

Sera ciara, sere łonghe
ventexel de tenporałe
sołe e canti de çigałe
al finir del di i se sconde

Sera ciara, sera scura
col caldin łe prime voxe
che łe va par ła pianura
quaxi istà a Santa Croxe

No i vedea l’ora

marzo 2017, S.Croce

No i vedea l’ora
i jèra sicuri
i buti i ga meso fora
al primo sołe i ga vèrto i fiuri:

pi łeziera se fa ła cuèrta
torna i zughi e łe voxe
ła stajon de ła Vèrta
(primavera) a Santa Croxe.

Òto d’invèrno


Cuando che a łe òto xe frescheto
e el sołe el vien sù raxo tèra
capiso che xe bel rivà l’invèrno
me vien in mente ła primavera
penso na scianta a sto ritmo etèrno.
Par che tuto el se gàbia ciapà in łèto
penso al me cuartier e a tuto el mondo
tuto el mondo el xe paexe
po via, vanti senpre in tondo
drio i mistieri  e ‘l sołe drio łe çiexe.